Evde Kalan Sessizlik ve Adaçayı Kokusu O akşam Kayseri’nin soğuğu, pencere camına ince ince işleyen bir buz gibi çökmüştü odamın içine. Dışarıdan gelen rüzgârın sesi, sanki evin duvarlarında dolaşıp geri dönüyordu. Odanın ortasında tek başıma otururken, içimde garip bir boşluk vardı; ne tam bir hüzün ne de net bir öfke… daha çok, adını koyamadığım bir dağılma hissi. Günlüğümü açtım ama yazamadım. Kalem elimde öylece kaldı. İnsan bazen kelimeleri değil, kendi içini susturamaz ya, işte öyle bir andı. Tam o sırada annemin “çekmecede bir şey var, bak istersen” dediği o küçük an aklıma geldi. Çekmecede duran küçük kese içinde kurutulmuş adaçayı……
Yorum Bırak